Δεν είχα ασχοληθεί πολύ με το ντεμπούτο ep του Forest Swords, Dagger Paths πίσω στο 2010. Με είχε τσαντίσει λίγο το υπερβολικό hype που είχε πάρει. Κλασική, ηλίθια στάση απέναντι στη καλή μουσική.
Όπως και να ΄χει, ασχολήθηκα αρκετά με το Engravings που κυκλοφόρησε φέτος το καλοκαίρι.
Ο Pan Pan ανοίγει τη λίστα για φέτος με το 3ο κατα σειρά album του, Missing Two Trains On Purpose. O πολυμήχανος Παναγιώτης Πανταζής από το Πολύγωνο, σκέφτηκε, ηχογράφησε και κυκλοφόρησε μόνος του, πριν σχεδόν από ένα μήνα, μια από τις πιο ιδιαίτερες κυκλοφορίες της χρονιάς, τόσο μουσικά αλλά και σαν σύνολο καθώς είναι πραγματικά αδύνατο να μην αναφωνήσεις "ρε, τι έφτιαξε ο μπαγάσας..." τη στιγμή που ανοίγεις το πορτοκαλί κουτάκι του Missing Two Trains On Purpose.
Χωρίς να είμαι ιδιαίτερος γνώστης της μουσικής του Παναγιώτη καθώς η αλήθεια έιναι ότι δεν σκαμπάζω και πολύ από ηλετρονική μουσική, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το 3ο album του Pan Pan στέκεται κάπου ανάμεσα στις 2 προηγούμενες κυκλοφορίες του. Με περισσότερα ηλεκτρονικά στοιχεία που το φέρνουν πιο κοντά στο Someday, Maybe I Won't Mind του 2010, αλλά και με μια αρκετά μελαγχολική διάθεση όπως εκείνη του, σχεδόν κινηματογραφικού, That Pink Dot Up In The Sky του 2012, το Missing Two Trains On Purpose έρχεται να καλύψει αυτό ακριβώς το κενό κατά κάποιο τρόπο.
Τουλάχιστον έτσι το βλέπω εγώ. Μπορεί να λέω και βλακείες.
Όπως και να ΄χει, το Detroit Attica είναι ένα άπ΄τα αγαπημένα μου πράγματα στο 2013 καθώς και η φάση που κάνω που βάζω το κουτάκι του Missing Two Trains On Purpose μέσα στο κουτί Building Stories του Chris Ware.
To Building Stories είναι το αγαπημένο μου πράγμα στο 2013. fact.
Το κατάφερα γαμω τη παναγίτσα. Blogovision 2013! Kανένας στρατός.
Παρακάτω είναι 5 από τα άλμπουμς που έμειναν έξω από την τελική 20άδα.
Είναι γελοίο το καταλαβαίνω. Και η λίστα η ίδια δεν έχει τόση ποιότητα. Χέστηκα. Αυτά άκουσα αυτά βάζω.
Μου τη σπάει που δεν μπήκαν οι Strokes - συμπάθησα αρκετά το Comedown Machine στα γαμημένα κωλοχωριά της Χίου.
Θα είναι οι Franz Ferdinand.
Στο νο.1 θα είναι μια καθόλου αντικειμενική επιλογή.
Οι Arcade Fire θα είναι πιο κάτω. Four Tet, για κανένα λόγο...........
Νο. 21: Marnie Stern - The Chronicles Of Marnia ( Kill Rock Stars )
Αυτή είναι μια πρόχειρη λίστα. Μόνο και μόνο για το ψυχαναγκασμό της φάσης και επειδή ζηλεύω ψιλό που δεν είμαι στην blogovision φέτος και επειδή είμαι στο στρατό και δεν μπορώ να έχω μια απλή, βαρετή καθημερινότητα όπως έχω συνηθίσει και μου αρέσει. Κατά τ΄ άλλα, δεν ξέρω τι σκατά είχαν όλοι στο κεφάλι τους και δεν έβγαλαν καλύτερο album του 2012 το Ιn The Belly Of The Brazen Bull των Cribs. Όπως και να 'χει, εδώ θα αποδοθεί διακιοσύνη από τον νο.1 fan τους στην Ελλάδα που κατάφερε να λείπει από το live τους την μια και μοναδική φορά που έσκασαν ποτέ στην Ελλάδα.
Υ.Γ.
Αντε γαμήσου 2012, αντε γαμήσου που κατάντησες έτσι τον Παναθηναικό.
1) The Cribs - In The Belly Of The Brazen Bull
Με άνεση ότι καλύτερο έχουν βγάλει μετά από 4 γαμάτα albums. Είναι η αγαπημένη μου μπάντα γαμώτο και αυτό μπορεί να είναι το τελευταίο τους album. Οι περισσότεροι δεν τους ξέρετε και αν τους ξέρετε είναι μόνο από 2-3 τράξ που σίγουρα γαμάνε αλλά σοβαρά τώρα, είναι πολλά παραπάνω.
φακιν' επικ σιτ εδώ.......
2) Cloud Nothings- Attack On Memory
3) David Byrne St. Vincent - Love This Giant
4) Dinosaur jr. - I Bet On Sky
5) Titus Andronicus - Local Business
6) Ty Segall - Twins
7) John Talabot - Fin
8) Sweet Valley - Eternal Champ/ Keep Calm
9) Tame Impala - Lonerism
10) Larry Gus - Silent Congas
11) Paws - Cokefloat
12) Dustin Wong - Dreams Say, View, Create,Shadow Leads
